ნისლიანი ლექსი, ბუნდოვანი,
მზერის დამბურავი, ბნელი, სევდიანი,
დაღლილ-დაქანცული ღამის ბინადარი
მრუმე მასპინძელმა საბნით გადამალა.
ხმელი ბალახისგან თექა მოუთელა,
ნამი აპკურა და ბავშვს კი მაინც სცხელა,
ამ ბავშვს არ უნდოდა ქვეყნად დაბადება,
ამ ბავშვს ტვირთად აწევს დედის იმედები.
ბავშვი დაიღალა, სუნთქვით დაიღალა,
მრუმე მასპინძელმა მთვარე დაუმალა,
ღამე დამთავრდა და გარეთ მაინც ბნელა,
ბავშმა დაქანცულმა სუნთქვა შეანელა…
რაღაც გარკვეული დროის წინ მოვხვდი ბაროკოს მუსიკის კონცერტზე და დავინახე კლავესინი. ისევ გამიელვა აზრმა ამ ინსტრუმენტის შესახებ. ადრეც გამჩენია და ახლა ამოტივტივდა. კლავესინი, მოგეხსენებათ, აბრეშუმის სიმებითაა აღჭურვილი და სუსტი ხმა აქვს. ამიტომაც სხვა ინსტრუმენტებთან ერთად რომ უკრავს, ისინი, როგორც წესი, ფარავენ მას. მაგრამ, მუსიკას მაინც ალამაზებს და რარაცნაირად ელფერს უცვლის, რადგანაც, შეიძლება ასე უშუალოდ არ გესმოდეს, მაგრამ ხომ არის ის.
შეიძლება ითქვას, რომ კლავესინი მუსიკის მარილია, ქინძი, უცხო სუნელი, თუ კიდევ რა ვიცი რა
ამ ვიდეოს ჯადოსნური ძალა აქვს, მე პირადად 12-ჯერ ვუყურე, ვერაფრით მოვწყდი. ნეტავი ჩვენთან არ იყიდება ეს სანუკვარი ჩიფსებია თუ რაც არის?
WTF, ამის ავტორებმა კაგებე-ს, ცეერუ-ს, და სხვა მოსად-ებში უნდა იმუშაონ ზომბირების სპეციალისტებად.
შემთხვევით წავაწყდი ამ ვიდეოს (უფრო აუდიოს).
ესე იგი, განმარტების თანახმად, ვინც ინგლისური არ იცის, ეს არის ნასა-ს ერთერტი ზონდის მიერ ჩაწერილი იუპიტერის რადიოგამოსხივება. უფრო სწორედ მხოლოდ ის ნაწილი რომელიც ადამიანის სმენის ინტერვალს ემთხვევა. ელექტრომაგნიტური რხევები გადაყვანილია ბგერაში და მივიღეთ ეს. კიდევ ბევრი სისულელე წერია, მაგალითად, კოსმოსი ჩუმი არ არისო, მაგრამ ეს უაზრობაა, კოსმოსი მუნჯია და ყრუ.
რაც შეეხება ასოციაციებს, ეს ბგერები მაგონებს:
1. მედიტაციის მუსიკას: Relaxation music. vol. NN ვისაც მოსმენილი აქვს მიამსგავსებს
2. ძალიან დაბალი ბიტრეიტით რომ გამოიტანო ცუდი მიკროფონით ჩაწერილი ხმის mp3. (ისე ამას უფრო ჰგავს)
ნასა-ს რისპეკტ
წყალგაყვანილობა გამიფუჭდა და ხელოსანს დავურეკე, მოდი გამიკეთე, თორემ მეზობლები ლინჩის წესით გამასამართლებდნენ. ეს კი არ მინდოდა. მართლაც არ მიყვარს, როდესაც კუპრს მისმევენ და შემდეგ ბუმბულებში ამომგანგლავენ, ქალაქის ქუჩაში გამათრევენ და დიდი მუხის ტოტზე ჩამომახრჩობენ. არ მიყვარს.
ველოდები ამ კაცს და აი ისიც, საამური კაკუნი კარზე 
მივეჭერი ჩემი სახლის ბჭეს და გავაღე. ხელსანია ეს? არა. ეს იყო ვინმე მომღიმარი ქალი. ძალიან არ მინდა ვარდისფერი ფანტაზიები განგიქარვოთ, თითქოს ეს ქალი იყო მკერდსავსე და თეძოსრული ბლონდინკა, რომელმაც მითხრა: ოო, იცით საავადმყოფოდან მოვდივარ და ნიმფომანიის დიაგნოზი დამისვეს. ექიმმა არომატული ზეთის მასაჟები დამინიშნა და მასაჟისტი თქვენ ბრძანდებით?
არა, ასე არ იყო. უარესიც. ამ ქალს რომ ეთქვა ასეთი რამ… ბრრრ. ერთი მწერალის თქმით (ანდჟეი საპკოვსკი), ქალები იყოფა რამოდენიმე კატეგორიად:
1. უკიდურესად სასიამოვნო: ანუ ისეთი, რომელიც ”მოდი ლოგინში გავინავარდოთ” წინადადებზე მყისვე თანხმდება.
2. უბრალოდ სასიამოვნო: ისეთი, რომელიც იგივე წინადადებას მხიარული სიცილით პასუხობს.
3. არც თუ ისე სასიამოვნო: რომლის რეაქციის ამოცნობაც ჭირს.
4. უკიდურესად უსიამოვნო: როდესაც ასეთი წინადადები წამოყენებაზე ფიქრიც კი ორგანიზმში სისუსტესა და სხვა უარყოფით რეაქციებს იწვევს.
ჰოდა ეს ქალი მიეკუთვნებოდა კატეგორიას #4. თანაც ბებერი იყო.
თქვენ ბრძანდებით ფორესტი? (სახელი შეცვლილია კოპირაიტული მოსაზრებების გამო)
კი. (იღიმება, მაგრამ ჯერაც გაზის, წყლის ან დასუფთავების სამსახურის ინკასატორი მგონია)
ძალიან სასიამოვნოა. (ვაი ამ ბოროტ ცხოვრებას რა ვუთხარი, მაგრამ ასეთ რამეს რომ გეტყვის შენს სახლთან მომდგარი უცხო ადამიანი, მაშინვე საშინელი ეჭვები იწყებენ შენი სულის ღრღნას)
???.
და გიფიქრიათ თუ არა როდესმე (მივხვდი ვინც არის), რომ ღმერთს უყვარხართ? (იეღოველი, ბლინ)
ღმერთი არ არსებობს (გაიღიმა, გეგონება რამე ვთქვი სასაცილო)
და მაინც არასოდეს გიფიქრიათ…
ჩემი მისამართი ვინ მოგცათ, ან სახელი საიდან იცით?
იღიმება და გახარებული მაბობს: თქვენ ფორესტი ხართ და თქვენს მეუღლესთან (ჩემი და არის სხვათა შორის) ცხოვრობთ.
მაინც ვინ მოგცათ მისამართი?
დაფიქრდით მთელ იმ ტანჯვაზე, რომელიც ამ სამყაროშია.
ისეთი მზერა ვესროლე, დებილიც მიხვდებოდა, რომ დებილურად იქცევა: პირწავარდნილი ათეისტი ვარ.
მაშინ აი, წიგნს მოგცემთ. (მაწვდის წიგნს, ვაფიქსირებ რომ ეს წიგნი მაქვს)
ეს წიგნი უკვე მაქვს.
ზუსტად ეს წიგნი?
ზუსტად ეს.
კარგით, მაშინ დაგემშვიდობებით. (მიდის)
მე რაღაცას ვბურდღუნებ: ნაჰუამდის და ვკეტავ კარებს.
- – -
ეს უკვე მაფიაა, ამხანაგებო. ვიღაც ყავთ საგღაც, სადაც იციან სტატისტიკური მონაცემები და ეს ვიღაც ინფორმაციას აძლევს. და არ უფლებით აძლევს? ეს აღმაშფოთებელია!
საერთოდ კი ჩემი და იეღოველების ”random encounter”-ბი სულ უფრო კომიკურ ხასიათს იძენს. რადგანაც მგონი მისიონერებს დაბალი ინტელექტის პრინციპით არჩევენ. ვისაც ესენი შეაბავენ ის მართლა დებილია ან სასოწარკვეთილი წყალწაღებული, ვისაც ევთანაზია თუ უშველის. ანუ მათ ეკლესიას რისპექტ ნოლი.
დარჩით ჩვენთან, რადგანაც შემდეგში განვიხილავთ სხვა რელიგიების წარმომადგენლებთან ურთიერთობის შედეგად დარჩენილ უარყოფით შტაბეჭდილებებს. (ყველას მოხვდება, ნუ ღელავთ)
მომავალ შეხვედრამდე.
რაოდენ დავხელოვანდით დროის მოკვლაში? ხედავთ, ხალხო? მთელი ეს გასართობი ინდუსტრია ხომ ამას ემსახურება? გიფიქრიათ კი იმაზე რამდენი დრო დაიხარჯა ისე უბრალოდ, არაფრის კეთებაში? წლები? დროის მოკვლა მარტივი გახდა, ადრე თუ ხანჯლით კლავდნენ, ახლა პისტოლეტები და სხვა ცეცხლსატყორცნი იარაღებია.
ზოგი ამბობს არაფრის კეთებას აქვსო აზრი (ბუდდა მემგონი), სხვანი ცოტა დრო დარჩა აპოკალიპსამდე და დროა ყველამ ლოცვა დავიწყოთ, თორემ ვინც არ ილოცებს სამუდამოდ კუპრში დაიწვებაო (ამაზე შემდეგ ვისაუბრებთ), სხვანი საერთოდ ფიქრობენ, რომ არ მოკვდებიან და არაფერს აკეთებენ (მეც ხანდახან).
არადა რამხელა პოტენციალი იმალება ჩვენში? არასოდეს გიფიქრიათ, ვა, რა მაგარი ვარ, როგორი სიმღერა (ლექსი, მოთხრობა, პოსტი, სურათი, ფოტო, პროგრამა, ბავშვი) შევქმენი? ასე რომ, მე მოგიცოდებთ, საკუთარი პიროვნების განვითარებისთვის (ექ ბებერი ნიცშე დამიჭერდა მხარს) ყოველი წამი ავითვისოთ. ჩვენ ეს გვჭირდება. და დროის მკვლელები კი ხელს გვიშლიან ყველანაირად.
ჩვენი მტრები:
1. ტელევიზია რომელიც არ გვაძლევს მნიშვნელოვან ინფორმაციას
2. შემდეგი ტიპის ფრაზები: აუ ეხლა მეზარება და ხვალ გავაკეთებ
3. ზოგიერთი ინტერნეტ საიტი (ოდნოკლასნიკები, იუტუბის 90%, ტუპოი ფორუმები სადაც ფლუდავენ)
4. დეპრესიებში ჩავარდნები და არაფრის კეთება არ მინდა, გამანებეთ თავი!-ს ძახილი
ჰოდა მე ვფიქრობ. რათა მოხდეს ჩვენი დიადი გონებით სამყაროს სრული აღქმა უნდა ყოველი წამი დავზოგოთ და გამოვიყენოთ ყველაფერში.
მოგესალმებით
მოდით, ტექსტის რამოდენიმე ბაიტი დავუთმოთ ეგზოტიკურსა და ამოუცნობ იაპონიას. იაპონელებს, მოგეხსებებათ, შესანიშნავი პოეზია აქვთ, რომელიც არაიაპონელისთვის სრულიად გაუგებარია, ჯერ ის რად ღირს, რომ სტროფში 3 ან კი 7 სტრიქონია! ვუყურე რა კუროსავას ფილმებს, რამოდენიმე ”იაპონური” ფრაზა მომივიდა თავში, რომლებსაც წარმოგიდგენთ…
1. ჭეშმარიტი სამურაი:
ჭეშმარიტი სამურაი ბრძოლას ხმლის ამოუღებლად იგებს. თუ ეს არ შეუძლია, მაშინ ვალდებულია ჰარაკირი გაიკეთოს.
2. სილამაზე:
ვიჯექი ვერანდაზე და ვტკბებოდი ალუბლის ყვავილების ცქერით, რომლებიც გამოიყურებოდა, როგორც ღრუბლები მზის ჩასვლისას… შემდეგ კი მზის ჩასვლისას ვტკბებოდი ღრუბლების ცქერით, რომლებიც გამოიყურებოდა, როგორს ალუბლის ყვავილები…
პირველ რიგში შავი და წითელი კი არა, შავი და ნარინჯისფერი.
ეს ფერები ისე უბრალოდ შევარჩიე, ხასიათის გამო.
შავი ალბათ ღამეა და თეთრი ამომავალი მზე. წარმოიდგინე, მთელი ღამე რომ გაატაროთ კომპიუტერთან და გაიხედოთ საათისკენ – 5:34am, მერე კი ფანჯრისკენ სადაც ნარინჯისფერ ფარდებში უნვე გაღიავდა ცა და მზე მალე ამოვა. ყველაზე ცუდი დროა, რადგანაც ალბათ არც დაიძინებდი, მაგრამ სამუშაოზე გიწევს წასვლა დილით და რას იზავ, სხვა სამყაროდან უნდა დაბრუნდე რეალურში და ღამის ნააზრევი ისევ დაგავიწყდება, რადგანაც არ გჭირდება ისინი დღისით.
დღე საერთოდაც რაციონალიზმითა და ლოგიკით არის სავსე, მასში დისციპლინა სუფევს, ეფექტურობა, რეჟიმი და ცხოვრების ჯანსაღი წესი. ესაუბრები ხალხს, სადღაც მიდიხარ და წვეთ-წვეთად ხარჯავ ღამის დანაგროვებ ენერგიას, მერე საღამოთი კი მიწვები თითქმის ცარიელი მარშრუტკის სკამზე და პლეიერს უსმენ, სამწუხაროა, რომ ხანდახან მასში მუსიკის გამოცვლა გავიწყდება და გბეზრდება, მაშინ ხანდახან რადიოს უსმენ, ოღონდ მუსიკას იშვიათად, უფრო ის ინგლისურენოვანი რადიო რომ არის, იმას უსმენ. თან იმისთვის, რომ ენა ისწავლო, თან შეადარო იქ როგორ აწვდიან ხალხს ინფორმაციას. ყველაფერს უფრო მოკლედ და კონკრეტულად ამბობენ, ქარტულ რადიოებზე კი როდესაც რამის გარჩევაა რაც შეიძლება ვრცლად ლაპარაკობენ და ყველაფერს ეგებიან გარშემო, ფსევდოჭკვიანურ სიტყვებს ხმარობენ: კონსესუსი (არც ვიცი როგორ იწერება), ლუსტრაცია (პოლლუციის მსგავსი რაღაც მგონია) და ა.შ. და ამიტომ არ ვუსმენ. იქ კი მარტივად და გასაგებად გიხსნიან, რომ მიხვდე შენ როგორ შეგეხება ეს ყველაფერი.
მოკლედ მიდიხარ ისევ სახლში, დაიდგავ 0.5 ლიტრიან ჩაის, აანთებ სპეციალურად ღამის ჯდომისთვის ნაყიდ 20 ვატიან ეკონომ-ნათურას და ზიხარ მონიტორთან. რაღაცეებს კითხულობ. შავ ფონზე კითხვა კი მარტივია, თვალს არ გტკენს. ამ მხრივაც კარგია შავი ფონი.
დილა მშვიდობისა
მე გახლავართ ფორესტი, ერისკაცობაში ლუი და გადავწყვიტე მეც გამეხსნა ბლოგი, რომელშიც ჰიპოთეტურ მკითხველებზე გადმოვანთხევ ჩემი ტვინის ნააზრევს
პირველი პოსტი ცოტა უაზროა, მაგრამ ვნახოთ როგორი ბლოგერი გამოვა ჩემგან. როგორც ვატყობ ხანგრძლივად მომიწევს ღამღამობით ჯდომა და თხზვა… ძალიანაც კარგი, თორემ ყოველთვის მენანებოდა ძილზე დახარჯული დრო. ნათქვამია:
Life’s too long (as the Lemming said)
As the candle burned and the Moths were wed.
მაგრამ ჩვენთვის როგორც წესი პირიქითაა, სიცოცხლე მოკლე გვეჩვენება.
whatever, გამარჯობათ ყველას და ველქამ თუ მაი ბლოგ.
პ.ს. ციტატის (c) Jethro Tull.
